بِطاعَتِكَ . « 1 » دو انسان در ثواب و بهره الهى مساويند ، يكى آن مرد مسلمانى است كه حضرت حق ثروت به او عطا فرموده ، و او ثروتش را در راه اطاعت حق به خرج مىگذارد ، و فقيرى كه تهيدست از مال است ولى سخنش با حق اين است كه : الهى ! اگر بخواهى به من مال مرحمت كنى به مانند آنچه به برادر دينىام دادى من هم مانند او در طاعت تو به كار مىگيرم . به فرمودهء رسول خدا صلى الله عليه و آله اولى اجر و مزدش بر اساس نيّت و عمل است و دوّمى ثواب و بهره‌اش فقط و فقط بر مبناى نيّت خيرى كه در قلبش دور مىزند . حضرت سجّاد عليه السلام به اين معنى توجه مىدهند كه نيّت‌هاى مردم متفاوت است يك نيّت براى انجام عمل شيطانى است ، يك نيّت براى كلاه گذاشتن سر مردم ، يك نيّت براى جلب توجه مردم به عمل خير يك نيّت از نظر خير بودن ضعيف ، يكى متوسط و يكى شديد . بهترين نيّت آن است كه انسان قصدش براى انجام عمل فقط و فقط كسب رضاى حضرت حق باشد ، در دنياى كارى به خوش آمدن و بد آمدن مردم نداشته باشد و در آخرت كارى به جلب بهشت و دفع دوزخ . در تمام مراسم عبادى و در مسئله خدمت به خلق ، جز رضاى محبوب هدفى و قصدى و خواسته و نيّتى نداشته باشد . البته در چنين نيّت و عملى قهراً خوش آمد مردم و جذب بهشت و دفع دوزخ هست ، ولى براى تحقق بهترين نيّت چاره‌اى جز اين نيست كه انسان با كمك حق و

--> ( 1 ) - مستدرك الوسائل : 1 / 94 ، باب 6 ، حديث 72 .